Waarom dit een spiekbriefje is
In een live gesprek onder druk wil je brein vooral wegkomen. Zelf bedenken wat je gaat zeggen kost dan meer dan je kunt missen. Een paar zinnen die er al staan, waarvan je weet dat ze goed in jouw mond liggen, halen het zware werk eruit.
Zin 1. Je prijs noemen
"Mijn tarief voor dit type opdracht is X euro per [uur, dagdeel, traject]. Daar zit Y in. Klopt dat met wat je voor ogen had?"
Korte, neutrale zin. Geen verontschuldiging. De vraag aan het eind is geen twijfel, het is een open ruimte voor de ander om iets te zeggen.
Zin 2. Je prijs verdedigen
"Dat tarief past bij hoe ik werk en wat dit type opdracht me kost. Eronder gaan zou betekenen dat ik er minder aandacht aan kan geven, en daar ben jij niet mee geholpen."
De zin maakt expliciet dat een lager tarief geen winst is voor de klant, in plaats van een verlies voor jou. Beweegt het gesprek weg van prijs naar inhoud.
Zin 3. Geen korting geven, zonder gedoe
"Ik werk niet met korting. Wel kan ik kijken of we de opdracht kleiner kunnen maken. Dan blijft het tarief gelijk en wordt de totale prijs lager."
Verschuift de vraag van geld naar scope. Daar heb je veel meer aan, en de klant meestal ook.
Zin 4. Niet ter plekke beslissen
"Goede vraag. Ik wil daar even rustig op terugkomen. Ik laat je morgen wat ik ervan vind."
Voor de momenten dat je merkt dat je niet helder bent. Geen lange uitleg. Eerlijk, beknopt, en je hebt tijd gewonnen.
Zin 5. Nee zeggen op een opdracht
"Ik denk dat ik niet de juiste persoon ben voor dit. Inhoudelijk zit het buiten mijn beste werk, en daar wil ik eerlijk in zijn. Als je wil, denk ik mee over wie het wel goed kan doen."
Nee, mét respect voor de klant. Het aanbod om mee te denken houdt de relatie warm zonder dat je iets aanneemt wat niet past.
Tot slot
Pas de zinnen aan tot ze klinken zoals jij praat. Oefen ze hardop. Dat klinkt gek, maar het maakt het verschil tussen "ik weet wat ik wil zeggen" en "ik krijg het er ook uit als het moment er is".